Как и у многих народов, у грузин тоже было народное празднество – карнавал или маскарад, который назывался ყეენობა (кееноба).Так же, как и у других, этот праздник уходит корнями в языческое прошлое и не очень приветствовался религиозными институтами.

Г. Церадзе. Кееноба 1975

Г. Церадзе. Кееноба 1975

Историками и этнографами давно и хорошо изучен этот ритуал-праздник, к тому же существует 48 его описаний в воспоминаниях и трудах ученых. В некоторых уголках Грузии до сих пор сохранились его отголоски, но, к сожалению, в Тбилиси, который, конечно же, тоже с большим размахом отмечал этот праздник, он забыт.

10978499_463597387127948_1572689205969227379_n

Кееноба, устраивалось в последнюю неделю перед началом Великого поста в Сыропустную неделю, по-грузински ყველიერი (квелиэри). Суть его, как объясняют ученые, в рассказе о том, что, несмотря на многочисленные завоевания, грузины всегда боролись против захватчиков и, эта борьба отображалась не только в летописях, но и в народных играх, где захватчик всегда представлялся карикатурно, и всегда бывал побежден.

художник Ладо Гудиашвили. Кееноба

художник Ладо Гудиашвили. Кееноба

В XIX веке, кееноба было особенно популярно, и пока, народ изображал врагов символически, власти особо не противились. Но, когда кеена (царя) врагов, стали облачать в мундиры российской армии и чиновничества, что уже прямо указывало на то, что народ насмешливо относится к власти, кееноба запретили.
Тогда, в 1880-е годы, чтобы не терять традицию, придумали ее относительно безобидный вариант — ისპანახობა (испанахоба). Испанахи, это шпинат, из которой готовятся различные блюда в пост. И этот праздник был, фактически, большим застольем перед началом поста. Его неизменным атрибутом был шутовской наряд и бумажная корона.

ისპანახობა. ა. აივაზოვის ფოტო. 1890 წ

В 1894 г. в празднике «Испанахоба» принял участие и князь Илья Чавчавадзе.

10636707_10152268074321044_3341454720779722342_o

Но со временем и этот праздник канул в Лету.
Поэтому, сейчас мы можем только из воспоминаний и описаний современников узнать, что же было на самом деле кееноба и как оно отмечалось.

e183a7e18394e18394e1839ce1839de18391e18390-e1839be18394-19-e183a1-e18398e183a1-e1839ce18390e183aee18390e183a2e18398 e183a7e18394e18394e1839ce1839de18391e18390-e1839be18394-19-e183a1-e18398e183a1-e1839ce18390e183aee18390e183a2e183981

Очень подробно кееноба описано в книге Иосеба Гришашвили «Литературная богема старого Тбилиси», «ძველი თბილისის ლიტერატურული ბოჰემა», которая была впервые издана в 1928 г., а так же, в очень интересных рассказах тифлисского художника-самоучки Карапета Григорянца «Редкие истории старого Тбилиси», написанные им на грузинском языке в 1927 г. კარაპეტ გრიგორიანცი «ძველი თბილისის იშვიათი ამბები».

35856

Вообще, о Карапете Григорянце, стоит как-нибудь рассказать отдельно. К счастью, сохранились его картины и литературные работы, они хранятся в Литературном музее Грузии, который в 2011 г. издал эту книгу. Прелесть ее не только в историческом значении, но и в том, что писал он на настоящем городском, тифлисском, грузинском языке.
Книга И.Гришашвили переведена на русский язык, а рассказы К.Григорянца нет, да, я и не представляю, как это можно перевести, ведь, потеряется вся «соль», уже забытого разговорного стиля.
Поэтому я выкладываю оба эти текста на грузинском без перевода.
Ну и на русском, моих, уже любимых, А.Бахутова и А.Кишмишева.

Кееноба в Тифлисе

Кееноба в Тифлисе

все фотографии увеличиваются по клику 

იოსებ გრიშაშვილი
„ძველი თბილისის ლიტერატურულო ბოჰემა“
„საბჭოთა აჭარა“ ბათუმი 1986

ყეენობა!
ყეენობა იყო მასიური, გრანდიოზული გასართობი, რომელსაც საერთო დღესასწაულის ხასიათი ჰქონდა.
ჩვენი ყეენობა გარეგნულად გვაგონებს ევროპულ კარნავალს და ნაწილობრივად — მასკარადს.

იგივე „კვალი“ (გაზეთი „კვალი“ 1893 წ. №6) აგვიწერს ერთ ასეთს ყეენობის სურათს, რომელიც ერმოლოვის დროს მომხდარა:
„მაშინ ის იყო სოლოლაკის მხარე შენდებობა, მთავარმართებელის გარშემო იბადებოდა ახალი უბანი ევროპული ხუროთმოძღვრების გეგმაზედ. დადგა ყველიერის უკანასკნელი დღეები, მთელი ტფილისის ქალაქი: ავლაბარი, ნარიყალა და ჩუღურეთი ყეენობის სათამაშოდ ემზადებოდა. სეიდაბადის ხელოსნებს, ფეიქრებს, ხუროებს და მჭედლებს ბევრი სამუშაო ჰქონდათ აღებული, ისინი ამზადებდნენ ხის ხმლებს და ხანჯლებს. საცერე რგოლებს და შურდულებს. მთელი ქალაქი გაყოფილი იყო ორ უბნად, ერთი იყო ისანი და მეორე ნარიყალა. ნარიყალას ემხრობოდნენ ვერის მხრის მცხოვრებნი, ახალი სოლოლაკის უბანიც ამათკენ იყო. ისნის მხარეს შედგენდა: ავლაბარი, ჩუღურეთი და გარეთუბანი ანუ კუკიის მხარე. ნარიყალის მცხოვრებნი იყვნენ: მუხრან-ბატონი, ორბელიანი, ბარათაშვილი და ერისთავი. ისნის მხარეზე იყვნენ: კახის მებატონეები: ჭავჭავაძე, ჩოლოყაშვილი, ვახვახიშვილი, ჯანდიერი, ჯორჯაძე და სხვ., ერმოლოვს ნარიყალელების მხარე ეჭორა, ყეენი უნდა გამოსულიყო ისნელებიდან და შემოსეოდა ქალაქს. დაეპყრა დილით მთელი ქალაქი და გზების გზაჯვარედინზე ჩაეყენებინა თავისი მოხელეები, ჯარის უფროსები, რომ გამვლელ-გამომვლელებისთვის ხარკი გამოერთმიათ. ამ დროს ნაროყალის მომხრენიც საიდუმლოდ ამზადებდნენ თავიანთ ჯარებს. ტფილისის ქალაქის დუქნები დაიკეტა და მცხოვრებნი ნახევარი ყეენისკენ იყვნენ, ნახევარი სოლოლაკის ხევში დაიმალა. ყეენმა დაიდგა ტახტი სეიდაბადის მაღლობზე, სადაც დღეს ბოტანიკურ ბაღთან ძველი ციხის ნანგრევებია; მისი მოხელენი იჭერდენ გამვლელ-გამომვლელებს და მიჰყავდათ ყეენთან თაყვანის საცემად. ამ სახით განაგრძო ყეენმა თავისი უფლება მთელ ტფილისს ქალაქზედ შუადღემდის. ნაშუადღევს ყეენს მოახსენეს, რომ ქვეყანა აჯანყდაო, რომ ერი განუდგა მას და ქართველები სოლოლაკის მაღლობს გადმოდგაო. მაშინვე ყეენი გაემგზავრა საომრად, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. ყეენი საქართველოს ჯარებს ტყვედ ჩაუვარდა ხელში“
როგორც ვხედავთ, ყეენობა თავისი პირვანდელი სახით ომის მისტიფიკაციას წარმოადგენდა. ბევრი შეიძლება მაშინაც ამ მიტიფიკაციაში მხოლოდ მოცლილი ხალხის გათამაშებას ხედავდა, ბევრისთვის კი იგი იქნება ალეგორიული გამოხატულება იყო იმ საიდუმლო გულის ზრახვებისა, რომლებიც ჯერ კიდევ ცოცხლობდნენ განსაკუთრებით საქართველოს იმდროინდელ მოწინავე საზოგადოებაში. ის ინტერესი, რომელსაც ყეენობისადმი იჩენდა მაშინდელი გვარიშვილობა, საბუთს გვაძლებს ვიფიქრით, რომ „ყეენობა“ სურდათ პატრიოტული პროპაგანდის ალეგორიულ საშუალებად გაეხადათ ისევე, როგორც ჩვენი ისტორიული გმირული დრამები ხდებოდა პატრიოტული პროპაგანდის ერთ-ერთ ფორმად. ყეენი აქ შეიძლება იმდროინდელი მთავრობის კარიკატურული გამოხატულებადაც გადაქცეულიყო. მთავრობას, აჯანყების გათამაშება მიუხედავად მისი, რომ ეს აჯანყება ტაკიმასხარული ყეენის წინააღმდეგ იყო მიმართული, არ მოსწონდა, და ამიტომ ომის მისტიფიკაცია აკრძალა. ამის შემდეგ ყეენობას უბრალო პროცესიების და ცეკვათამაშის ხასიათი მიეცა.
ყველიერის ორშაბათს, თბილისის თვითეულ უბანს თავისი ყეენე გამოჰყავდა. ამ დღისთვის ყეენად ამოირჩევდნენ ისეთ კაცს, რომელიც, ნ.ბერძენოვის სიტყვით, „გონება მახვილი, ოხუნჯი და მოძრავი უნდა ყოფილიყო“.
ამ კაცს მორთავდნენ კარიკატურულად: თავზე ეხურა შაქრის ქაღალდისაგან გაკეთებული წოწოლა ქუდი, ერთ ხელში ხმლის მაგივრად ქაფქირი ეჭირა, მეორეში — ჟანგიანი შამფური, რომელზეც ვაშლი ან ხახვი იყო წამოგებული. ყელზედ ეკიდა თაღლითი მძივები, ტანს ეცვა გადმობრუნებული ტყაპუჭი, რომელიზედაც მოჭერილი ჰქონდა თივისაგან დაგრეხილი მსხვილი თოკი (თული); სახე გამურული ჰქონდათ და სხვ., აი, ამგვარად მორთული ყეენი იჯდა აქლემზე და თან „ბერიკულად“ გადაცმული ხალხი — ყეენის ამქარი — ზურნის დაკვრით და ხმაურით მისდევდა. პროცესია მიდიოდა ქუჩებში რამდენმე ხელჯოხიანის წინამძღოლობით; ხოლო, რომელსაც დიდი ყავარჯენი ეჭირა, ის ამ ხელჯოხიანების უფროსი იყო (ეტიკი). ყეენის ამალა გამვლელ-გამომვლელებს გზას უღობავდა და ყეენის სასარგებლოდ ხარკს ახდევინებდა: რომელიმე ხელჯოხიანი წინ გადაუდგებოდა ქუჩაში გამვლელ კაცს, კომბალს წინ დაურჭობდა, ზანგალაკებს დაუჟღარუნებდა და „ყეენის სალამს“ მიართმევდა; ეს იმას ნიშნავდა, რომ ფული გადაიხადეო. როცა ხაზინადარი ფულს ქისაში ჩააგდებდა, ხმამაღლად აიძახებდა: „ააშე-ნოს!“ ყეენი კი, რომელსაც ხელსი დავთარი ეჭირა, აღნიშნავდა შემოსული ფულის რაოდენობას.
ეს წინამძღოლი დუქანებშიაც შედიოდა და ყველა მოვაჭრე ვალდებლი იყო გადაეხადა მასზე გაწერილი თანხა (ხშირად ხარკს ნატურითაც იხდიდნენ).
ზოგჯერ ყეენს ზურგშებრუნებითაც დასვამდნენ სახედარზე და ხელში ამ „დიდყურა რაშის“ კუდს მისცებდნენ.
ზოგჯერ კი ყეენი არ მოგზარობდა. იგი მოთავსებული იყო ცოტა მომალებულ ადგილას, ფეხმორთხმული იჯდა გოდორზე და ყალიონს სწევდა, გვერდით საღრჩობელა იყო ამართული, ვინც გაწესებულ ხარკს არ გადაიხდიდა, იმას ამ საღრჩობელით ემუქრებოდნენ.
ზოგს ყეენს გვერდით დედოფალიც ჰყავდა (ქალურად გადაცმული ვაჟი) და ირგვლივ ნაზერ-ვეზირი ეხვია.
ერთი უბნის ყეენი მეორე უბანს არ უნდა შეხვედროდა, თორემ თუ ძველად ხმლებით და საცერულებით იბრძოდნენ, ეხლა ბძოლა ჰაერში კეტების ტრიალით იწყებოდა.
შემდეგში ყეენობას უფრო შეეცვალა ნაირი და თავისი შინაარსით იგი მიმდინარე პოლიტიკურ ცხოვრების ამსახველ კარიკატურად და შარჟად იქცა.
„ივერია“ გადმოგვცემს, რომ 1888 წელს „ზოგიერთი უბნის ყეენი სამსახურიდან გამოგდებული „პიანიცა კაპიტნების“ მუნდირში იყვნენ ჩაცმული; ზოგს მურის მაგიერ ხელთქმნილი ნიღაბი ჰქონდა სახეზე ჩამოფარებული. თვითონ ყეენს გადმობრუნებული ტყაპუჭი ეცვა და სხვ.. გუშინ, — განაგრძობს „ივერია“, — ერთი ყეენი აქლებზე შეესვათ და თავზე შაქრის ქაღალდის ფაფახი დაეხურათ. ურმის ავლებზე კიდევ ლუგანის ქარხნის ზარბაზანი დაედოთ: პოვოსკაში კამბეჩები ჰყავდათ შებმული, წინ მიუძღოდნენ შებორკილი ტუსაღები, რომელთაც გარს შუბიანი ჯარისკაცები მოსდევდნენ. ქალაქის გამგეობის წინ, ყეენათა ჰყავდათ ჯვრიანი პოლკოვნიკი და ხარკს ჰკრეფდა ვირიც ვიცმუნდირიანი კაცი… ერთ რომელიღაც უბანს ევროპის პოლიტიკური გამწვავებული მდგომარეობა აუღია და კამეჩებით შებმულ პოვოსკაზე შეუსხავს გენერალი ბულანჟე და თავადი ბისმარკი ერთად, თითქოს იმის თქმა უნდოდათ, რომ გერმანია და საფრანგეთი შეერთდნენო“
„ყეენობის„ ზეიმის დასასრული ასეთი იყო: ნაშუადღევს წაიყვანდნენ ყეენს და პირდაპირ მტკვარში გადაისვრიდნენ, რასაკვირველია, ისეთ ადგილას კი, რომ არ დამღვრჩვალიყო, გრიმგაკეთებული ყეენიც სარგებლობდა ამ შემთხვევით და გამურულ პირს შეიბანდა. მერე ხარკდადებული მოქალაქეთაგან მოგროვილი ფულით ყეენობის მონაწილენი ყიდულობდნენ ხორაგს და მთელი ერთი კვირის განმავლობაში დაუსრულებელი ქეიფი ჰქონდათ ორთაჭალაში, მტკვრის პირას, ვერის ბაღებში, დიდუბეში და სხვ.

ყეენობაც ერთი კეთილშობილური გამოხატულებათაგანი იყო ამ მასიური გართობისა. და სწორედ, ამითაც უნდა აიხსნას ის ფაქტი, რომ ხშირად ჩვენი პოეტები და საზოგადოების ცნობილი პირები ყეენოვის უმთავრეს პერსონაჟებად ხდებოდნენ. ერთი ასეთი გრანდიოზული ყეენობა მოწყობილი იყო გრიგოლ ორბელიანის გეგმით და ხარკით მისი მთავარმართებლობის თანამდებობის აღსრულების დროს, ბოლო უკანასკნელი ყეენობა მოწყობილი იყო ჩვენი ცნობილი პოეტის გრ. აბაშიძის უშუალო მონაწილეობით.

კარაპეტ გრიგორიანცი
„ძველი თბილისის იშვითი ამბები“ (1927 წ)
გამოსცა საქართველის ლიტერატურის მუზემმა 2011 წ.

ყეენობა

ამ გვარი ავი მაგალითი საქართველოს ხალხში ას წელიწადზე მეტი იყო მიღებული. სპარსეთის აღა მაჰმად შაჰი როდესაც უთვალავი ლაშქრით საქართველოს შემოესია და კრწანისის ველზე საზარელი სისხლის ღვრა დაიწყო, ეს ჩემი აღწერილი ყეენობა სწორედ იმისი მაგალითია და დაუვიწყარი სახსოვარი იყო, ყოველწელს დიდმარხვის ორშაბათს საქართველოს ყველა სოფელში და ქალაქში დიდის ამბებით იმართებოდა ეს დღესასწაული. თუმცა შეგნებული კაცები და სასულიერო პირები ყოველთვის ხალხს უქადაგებდნენ, რომ ეს დღესასწაული ერთი ჯოჯოხეთური საქმის მაგალითია, მაგრამ ამით ხალხს ვერაფრით ერევოდნენ. მღვდლები და ეპისკოპოსები წინასწარ ყველას უხსნიდნენ, რომ დაერწმუნებინათ, აღა მაჰმად შაჰისთანა ულმობელი მტერი, ამბობდნენ ისინი, როდესაც საქართველოში შემოვიდა, ბრძანება გასცა: „ვინც მაჰმადიანობა მიიღოს, მხოლოდ ისინი აცოცხლეთო“. ხალხის სისხლით ქალაქის ქუჩები მორწყო და ეკლესიებში ცხენები დააბმევინა. ათასობით ტყვეთ წაასხა და ყველას მაჰმადიანობა ძალით მიაღებინა. ამის გამოთ ჩვენი ერთგული მეფე ირაკლი იმედ გადაწყვეტილი რუსეთისაკენ გაეშურა. ასე და ამ გვარად ხალხს უშლიდნენ და დასავიწყებელ მაგალითის განახლებას არ ურჩევდნენ., მაგრამ სულ ამაოდ იყო იმათი ცდა. თბილისში ყეენობა მეტად სამაგალითოდ იმართებოდა, ასე რომ ყველა უბანში ერთმანეთის ჯიბრზე უფრო უკეთესად მართავდნენ და მერე სასახლისაკენ მიემართებოდნენ უფრო კარგი საჩუქრების მისაღებად.
თითონ ყეენი ანუ შაჰი მოირთვებოდა გენერალის ტანისამოსით, ორდენებით და პაგონებით, თავზე სპარსულ გვირგვინს იდგავდა, ჩაჯდებოდა პაოსკაში და სამოვრის ტრუბას ხელში დაიჭერდა და იმით აქეთ იქეთ გასცქეროდა, ვითომ დურბინდია. შაჰის პაუსკის უკან მისდევდა თავისი ამალა ექიმებით და ვეზირებით. შაჰის წინ კიდევ ბორკილ გაყრილი ტყვეები, მღვდლები, ვაჭრები და მეფე პატარძლები, ამ რიგათ ზურნის დაკვრით სასახლეს რო მიახლოვდებოდნენ, პაოსკაში მჯდომი შაჰი სხვა და სხვა ბრძანებას გასცემდა. მოხელეები დაუყოვნებლად მაშინვე ასრულებდნენ. ზოგს განგებ თავს მოსჭრიდნენ, ზოგს საწამლავს დაალევინებდნენ, ზოგ ლამაზ ქალს ჰარემხანისთვის შეინახავდნენ, ზოგს დამბაჩით ხვრეტავდნენ. ამ გვარად მარჯვედ წარმოდგენის დროს მეფის მოადგილე მიხეილ ნიკოლოზის ძე თავისი ოჯახით აივანზე გამოვიდოდა და უხვად დაასაჩუქრებდა ხოლმე. ქალაქის ყველა უბნების ყეინები სასახლის წინ მოქუჩდებოდნენ და ათასგვარად მასხარაობდნენ. შემდეგ იქიდან დაიფანტებოდნენ ბაზრებში და სახლებში თავიანთ ჯიბე და უბე გასასქებლად.

А. Бахутов
Путеводитель по гор. Тифлису с историко-этнографическим очерком и планом города.
Тифлис 1913 г.

Приближается масленица, опять хлопоты, но и веселье. У грузин масленица называется «квелiарiя», т.е. сырная. Перед наступлением «квелiарiя» хозяйка печет «назуки» сдобный хлеб и «кhада» — слоеный хлеб начиненный смесью муки, масла и меда. В дни масленицы под балконами или под навесом устраиваются качели, на которых качаются не только дети, но и взрослые. По вечерам собираются молодыя и под звуки «дайры» — бубна, отплясывают лезгинку. Принимают участие так же юноши. Раньше имели обыкновение устраивать каждый день на масленицу кулачные бои. Это проходило за городом, на поле. Сюда стекался весь город; бойцы составляли партии. Драку начинали мальчики, затем взрослые и наконец вступали бойцы в шароварах и рубашках с засученными рукавами. Не так давно по улицам Тифлиса, в понедельник в первой недели Великого поста, проходило шумное народное празднество кееноба. Один из участников этого торжества представлял персидского шаха, другой царя грузинского. Оба имели партии. Между ними начинался бой, в котором шах был побежденным. С зрителей собирали деньги; в заключении празднества устраивался всеобщий пир. Да бы главный герой шумного торжества – кеени в сопровождении толпы и зурны отправлялся по городу. После все они располагались на возвышенном месте за городом, где кеена сажали на трон, и завязывались бои. Недели Великого поста проходят за неделями. Наступает Страстная неделя; в ночь под Великий четверг кудианеби (ведьмы) собираются на Ялбузис-мта (Эльбрус) и измышляют козни против людей. Чтобы предохранить себя от этого, грузины, а так же армяне зажигают огни. В различных уголках Тифлиса вспыхивают многочисленные соломенный костры. Все от мала до большого стараются перепрыгнуть костер три раза, при этом произносят проклятье ведьмам. Разведенные костры носят название «чиа-кокона». Как качели в дни масленицы, так и соломенные костры страстной среды являются большой забавой для детей, с нетерпением они ждут наступления этих удовольствий. Конец пасхальной недели знаменуется в Тифлисе грузинским народным праздником «Квира-цховлоба». На Фомино воскресенье толпы народа собираются на возвышении, называемой – Красной горкой в северо-восточной части города. В былое время здесь располагались кружки на зеленой траве и перед кувшинами с «кахетинским» предавались веселью. Под звуки зурны и сазандари устраивались пляски. Целые толпы народа тянулись и на Давидову гору. Этот праздник наступает в первый же четверг вслед за Воскресением. Раньше в церковь подымались женщины босыми ногами по данному обету. Придя на место, они обходили церковь три раза, чем выражали безусловную самоотверженность святому.

А.Кишмишев
Тифлис. Мои воспоминания. (за время управления Кавказом кн. Воронцова) 1909 г.

Забавою так же для тифлисцев служили кулачные бои, которые по воскресеньям и праздничным дням устраивались, где заранее было условлено, по большей частию такие бои происходили около Сурб-Карапетского оврага, близ старого армянского кладбища. Тифлис относительно кулачного боя делился на два лагеря, причем к первому примыкали жители Веры и Чугурети и назывались бойцами верхнего квартала, а к другому жители нынешнего 5, 6 и 7 полицейских участков и назывались бойцами нижнего квартала. Оба лагеря имели своих покровителей и заступников в лице грузинских князей; Арчила Мухранского и Дарчи Бебутова и проч. Между бойцами нижнего квартала отличались между прочим Лахош, Кундз (татарин-мясник), Сапунитог и пр. перед которыми в бою редко приходилось устоять бойцам верхнего квартала, несмотря на поощрение и гиканье своих покровителей. Видя поражение какого-либо лагеря, сторонники побежденного иногда пускали в ход камни и дубины почему такое ратоборство нередко оканчивалось кровопролитием, что и побудило местную администрацию положить запрещение на кулачные бои. После боя бойцы отправлялись в баню и подвергали себя туземному  массажу.

Не малою забавою для тифлисцев служила также ежегодная кейноба, устраиваемая в первый понедельник великого поста во многих кварталах города. Первоначально кейноба, имела историческое значение; это аллегорическое шествие по улицам толпы, изображающей изгнание из Тифлиса как раз в этот день какого-то персидского военачальника, пришедшего со своим войском для разгрома Тифлиса. При этом военачальника изображал видный, рослый мужчина, который сидя на богато убранном коне, давал разные приказания, которые, будто, записывал за ним следовавший верхом на верблюде его секретарь. Перед военачальником ехали на ослах его скоморохи, которые все измазанные сажей, делали все возможные ужимки и шаржи и тешили толпу. Кроме этого, военачальника сопровождали пешком также измазанная сажей, толпа его приверженцев, изображавших его войско, обязанность которых была собирать деньги с прохожих, с домовладельцев и с хозяев лавок. Все процессия с кейном, предшествуемая со значком цеха, из которого выбирался военачальник кейн, из всех кварталов направлялись к дворцу наместника кн. Воронцова, любившего такие народные развлечения, выходил на балкон, здоровался с народом, высылая им деньги на угощения. На часть собранных денег они устраивали кутеж, а другую передавали тому обществу цехов, к которому принадлежал военачальник. Впоследствии, кейноба настолько опошлилась и потеряла свое историческое значение, что пришлось его запретить.

Реклама